[ Cato Civis ]
Γιατί αγνοούνται οι υπόλοιποι πόλεμοι και ιθύνοντες - Γιατί στοχοποιείται πάντα το Ισραήλ - Η προκλητική εστίαση των Διεθνών Μέσων στο Ισραήλ - Ο προκλητικός διαχωρισμός μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ στον πόλεμο με το Ιράν
Τα διεθνή μέσα εστιάζουν «προκλητικά» στο Ισραήλ επειδή είναι εύκολο, συμβολικό, κοντινό και ταιριάζει σε έτοιμα αφηγήματα.
Δεν είναι τυχαίο, ούτε καθαρά ιδεολογικό – είναι κυρίως πρακτικό και ιστορικό.
Αυτό παραμορφώνει την πραγματικότητα, κάνει το Ισραήλ να φαίνεται «το μεγαλύτερο πρόβλημα του κόσμου» ενώ υπάρχουν χειρότερα μέτωπα με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς που κανείς δεν βλέπει.
Οι σκοπιμότητες εδώ είναι πραγματικές και πολυεπίπεδες: γεωπολιτική (Κατάρ-Ιράν), ιδεολογική (woke-αριστερή), οικονομική (funding NGOs, ratings), προπαγανδιστική (Χαμάς-Al Jazeera).
Το αποτέλεσμα είναι το Ισραήλ να γίνεται ηθικό σύμβολο και «το μεγαλύτερο πρόβλημα», ενώ πραγματικά εγκλήματα αλλού (Αφρική, Ασία) αγνοούνται προκλητικά.
Αυτό δεν βοηθάει ούτε τους Παλαιστίνιους (ενισχύει εξτρεμιστές) ούτε την ειρήνη.
Στον κόσμο των σύγχρονων συρράξεων, όπου πόλεμοι μαίνονται σε δεκάδες μέτωπα ταυτόχρονα, τα διεθνή μέσα ενημέρωσης και οι δημοσιογράφοι φαίνεται να έχουν κάνει μια επιλογή που προκαλεί ερωτήματα.
Ενώ σε άλλες περιοχές του πλανήτη χιλιάδες και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους σε μακροχρόνιους εμφυλίους και πολέμους, οι κάμερες, τα πρωτοσέλιδα και οι αναλύσεις παραμένουν εστιασμένες εδώ, σαν να μην υπάρχει τίποτα άλλο που αξίζει την προσοχή του κόσμου.
Αυτή η επιλεκτική εστίαση δεν πηγάζει μόνο από πρακτικούς λόγους.
Το Ισραήλ προσφέρει πράγματι ευκολία πρόσβασης, με ανοιχτές υποδομές, ελεύθερη κίνηση και άμεση επικοινωνία, σε αντίθεση με περιοχές όπου οι δημοσιογράφοι αντιμετωπίζουν απόλυτο αποκλεισμό ή κίνδυνο ζωής.
Η περιοχή της Ιεράς Γης, επιπλέον, φέρει ένα ιστορικό και συμβολικό βάρος που προσελκύει το ενδιαφέρον παγκόσμια, συνδέοντας θρησκεία, ιστορία και πολιτική με τρόπο που λίγες άλλες συρράξεις μπορούν να συναγωνιστούν.
Ωστόσο, πίσω από αυτή την εικόνα κρύβονται και βαθύτερες σκοπιμότητες που διαμορφώνουν την κάλυψη.
Κράτη και οργανώσεις με συγκεκριμένες γεωπολιτικές ατζέντες χρησιμοποιούν τα μέσα για να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα, παρουσιάζοντας τη σύγκρουση ως μοναδική περίπτωση αδικίας και αποπροσανατολίζοντας την προσοχή από άλλα μέτωπα.
Ιδεολογικές τάσεις σε ορισμένα newsrooms ενισχύουν ένα αφήγημα που ταιριάζει σε προκαθορισμένα πλαίσια, όπου η μία πλευρά φαίνεται πάντα ως ο ισχυρός καταπιεστής και η άλλη ως το αδύναμο θύμα, ανεξάρτητα από την πολυπλοκότητα της πραγματικότητας. Οικονομικοί παράγοντες παίζουν επίσης τον ρόλο τους.
Η δραματική εικόνα πουλάει, φέρνει κλικς, τηλεθέαση και διαδικτυακή αλληλεπίδραση, ενώ προπαγανδιστικές μηχανές από εμπλεκόμενα μέρη διαμορφώνουν την πληροφορία με στοχευμένο τρόπο, δημιουργώντας μια εικόνα που συχνά υπερτονίζει ή αποσιωπά στοιχεία.
Το αποτέλεσμα είναι μια παγκόσμια συζήτηση που παραμορφώνεται επικίνδυνα.
Το Ισραήλ παρουσιάζεται ως το κεντρικό και σχεδόν μοναδικό πρόβλημα της εποχής, ενώ άλλες συρράξεις με μεγαλύτερη κλίμακα ανθρωπίνων απωλειών και χρόνια διάρκειας παραμένουν στο περιθώριο, σαν να μην αφορούν κανέναν.
Αυτή η επιλεκτική οργή δεν εξυπηρετεί ούτε την αντικειμενική ενημέρωση ούτε την αναζήτηση λύσεων. Αντίθετα, δημιουργεί διχασμούς, ενισχύει εξτρεμιστικές φωνές και εμποδίζει μια πραγματικά ισορροπημένη ματιά στα γεγονότα που συνταράσσουν τον πλανήτη.
Μόνο όταν τα διεθνή μέσα αποφασίσουν να καλύπτουν όλα τα πολεμικά μέτωπα με την ίδια αυστηρότητα, την ίδια ένταση και την ίδια αναζήτηση της αλήθειας, ο κόσμος θα μπορεί να δει την πραγματική εικόνα πίσω από τα πρωτοσέλιδα.
Μέχρι τότε, η προκλητική και δυσανάλογη εστίαση στο Ισραήλ θα συνεχίζει να θέτει το ίδιο ερώτημα: ποιος τελικά καθορίζει τι αξίζει να γνωρίζει η κοινή γνώμη και γιατί;
Η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο στα γεγονότα, αλλά και στις σκοπιμότητες που τα πλαισιώνουν.
Η Προκλητική Διάκριση Μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ στον Πόλεμο με το Ιράν
Στον πόλεμο που εξελίσσεται εδώ και μήνες μεταξύ του Ιράν και των δυνάμεων του Ισραήλ, με ενεργή εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών, τα διεθνή μέσα ενημέρωσης επιλέγουν συχνά έναν ιδιαίτερο τρόπο παρουσίασης.
Προσπαθούν να διαχωρίσουν τις ΗΠΑ από το Ισραήλ, σαν να πρόκειται για δύο ξεχωριστές και όχι πλήρως συντονισμένες ενέργειες.
Ενώ στην πραγματικότητα οι δύο χώρες λειτουργούν ως στενοί εταίροι, με κοινή ανταλλαγή πληροφοριών, κοινή στόχευση στρατιωτικών εγκαταστάσεων και πυρηνικών υποδομών του Ιράν, καθώς και συντονισμένες επιχειρήσεις, πολλά πρωτοσέλιδα και αναλύσεις παρουσιάζουν το Ισραήλ ως τον πιο επιθετικό παίκτη και τις ΗΠΑ ως έναν σύμμαχο που «υποστηρίζει» ή «αναγκάζεται να εμπλακεί».
Αυτή η διάκριση δεν είναι τυχαία.
Το Ισραήλ, ως μικρότερο και πιο εύκολο στόχο για κριτική, δέχεται το μεγαλύτερο μέρος της ηθικής καταδίκης, ενώ οι ΗΠΑ, ως υπερδύναμη και στενός σύμμαχος της Ευρώπης και του ΝΑΤΟ, εμφανίζονται συχνά πιο συγκρατημένες ή «ορθολογικές».
Ορισμένα μέσα τονίζουν ότι οι ΗΠΑ μπήκαν πιο ενεργά μόνο το 2026, αποσιωπώντας την ουσιαστική υποστήριξη που παρείχαν από την αρχή σε επίπεδο πληροφοριών, πυρομαχικών και διπλωματικής κάλυψης.
Με αυτόν τον τρόπο, διατηρείται ένα αφήγημα όπου το Ισραήλ φαίνεται να τραβάει μόνο του το κύριο βάρος της ευθύνης, ενώ η αμερικανική εμπλοκή παρουσιάζεται ως δευτερεύουσα ή αναγκαστική.
Η τακτική αυτή συνδέεται άμεσα με την ευρύτερη προτίμηση των διεθνών μέσων να εστιάζουν δυσανάλογα στο Ισραήλ σε σχέση με άλλα πολεμικά μέτωπα.
Διαχωρίζοντας τις ΗΠΑ, τα μέσα αποφεύγουν να θέσουν σε αμφισβήτηση την εξωτερική πολιτική της υπερδύναμης, τα συμφέροντα ενέργειας, τον έλεγχο της περιοχής ή τις ευρύτερες γεωπολιτικές συνέπειες, όπως η αστάθεια στο Στενό του Ορμούζ και οι επιπτώσεις στις παγκόσμιες τιμές πετρελαίου.
Αντίθετα, το Ισραήλ μένει στο επίκεντρο ως το «πρόβλημα» της Μέσης Ανατολής, ενισχύοντας ιδεολογικά πλαίσια που ταιριάζουν σε προκαθορισμένες αντιλήψεις για ισχύ και θύματα.
Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη και λιγότερο βολική.
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ κινούνται ως ενιαίο μέτωπο απέναντι σε ένα καθεστώς που απειλεί ανοιχτά την ύπαρξη του Ισραήλ και την περιφερειακή σταθερότητα.
Η προσπάθεια διαχωρισμού δεν εξυπηρετεί την αντικειμενική ενημέρωση, αλλά λειτουργεί ως εργαλείο για να κατευθύνεται η δημόσια οργή επιλεκτικά.
Όταν τα μέσα παρουσιάζουν τον πόλεμο με αυτόν τον τρόπο, παραμορφώνουν την εικόνα και εμποδίζουν μια ολοκληρωμένη κατανόηση του τι πραγματικά συμβαίνει.
Μόνο αν η κάλυψη γίνει με πλήρη διαφάνεια, αναγνωρίζοντας την κοινή στρατηγική των δύο συμμάχων χωρίς τεχνητούς διαχωρισμούς, θα μπορέσει ο κόσμος να δει καθαρά τις πραγματικές διαστάσεις αυτής της σύγκρουσης.
Μέχρι τότε, η προκλητική αυτή διάκριση θα συνεχίζει να αποκαλύπτει περισσότερα για τις σκοπιμότητες των μέσων παρά για τα ίδια τα γεγονότα.
Η αλήθεια είναι απλή, στον πόλεμο με το Ιράν, ΗΠΑ και Ισραήλ δεν είναι ξεχωριστοί παίκτες, αλλά εταίροι με κοινό στόχο. Και αυτή η πραγματικότητα δεν πρέπει να συγκαλύπτεται πίσω από βολικά αφηγήματα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου