Υπερπλεονάσματα ή υπερφορολόγηση; Πώς η Αριστερά παραπλανά την κοινωνία

[ Cato Civis ]   

Από τη χρεοκοπία στα πλεονάσματα - Αναδιανομή με Πλεονάσματα ή με νέα Χρέη; - Ο λαϊκισμός της Αριστεράς και η επιμονή της στα λάθη του παρελθόντος - Η Αριστερή παραπλάνηση που κρύβει κινδύνους - Το ψέμα της υπερφορολόγησης

Σε μια χώρα που μόλις βγήκε από την βαθιά οικονομική κρίση και την χρεοκοπία του 2010, η Αριστερά συνεχίζει να καλλιεργεί ένα αφήγημα που συγχέει σκόπιμα την πραγματικότητα. 

Ισχυρίζεται ότι τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα που καταγράφει η Ελλάδα προέρχονται αποκλειστικά από υπερφορολόγηση των πολιτών και ότι τα επιπλέον έσοδα του κράτους είναι αποτέλεσμα δήθεν νέων φόρων. 

Η πραγματικότητα όμως, όπως την περιγράφουν οι επίσημες εκθέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Τράπεζας της Ελλάδος και του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας, είναι διαφορετική. 

Τα πλεονάσματα ξεπερνούν σταθερά τους στόχους χάρη στην ανάπτυξη της οικονομίας, την αύξηση των φορολογητέων εισοδημάτων, την καλύτερη είσπραξη φόρων μέσω ψηφιακών εργαλείων και την ενίσχυση της απασχόλησης και της επιχειρηματικότητας – όχι από μαζικές αυξήσεις συντελεστών.

Η Αριστερά παρουσιάζει αυτή την εικόνα ως «ματωμένη λιτότητα» και απαιτεί τη μείωση των πλεονασμάτων, χωρίς όμως να εξηγεί με σαφήνεια πώς θα αξιοποιηθούν τα διαθέσιμα περιθώρια για πραγματική αναδιανομή προς τους πιο αδύνατους. 

Τα πλεονάσματα δεν είναι αυτοσκοπός. 

Είναι το εργαλείο που επιτρέπει στο κράτος να μειώνει το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, να χρηματοδοτεί στοχευμένες πολιτικές στήριξης και να αποφύγει νέο δανεισμό. 

Όταν η οικονομία παράγει περισσότερα έσοδα φυσικά, χωρίς να τιμωρεί τους παραγωγικούς, υπάρχει χώρος για ελαφρύνσεις στους μεσαίους και ενίσχυση των ευάλωτων – χωρίς να επιστρέψουμε στην εποχή των ελλειμμάτων που οδήγησαν στη χρεοκοπία.

Αντίθετα, η επιμονή να «μειωθούν τα πλεονάσματα» και ταυτόχρονα να μοιραστούν περισσότερα χρήματα, χωρίς συγκεκριμένο και βιώσιμο σχέδιο αναδιανομής, θυμίζει ακριβώς τις πρακτικές που οδήγησαν τη χώρα στο χείλος της κατάρρευσης πριν από δεκαπέντε χρόνια. 

Τότε τα μεγάλα ελλείμματα κρύφτηκαν πίσω από παροχές με δανεικά, με αποτέλεσμα την απώλεια εισοδημάτων, τις περικοπές και τα μνημόνια. 

Σήμερα, με το δημόσιο χρέος ακόμα υψηλό και την ανάγκη σταθερής εμπιστοσύνης από τις αγορές, μια τέτοια προσέγγιση δεν είναι απλώς λαϊκισμός. Είναι επικίνδυνη επανάληψη του ίδιου λάθους.

Η Αριστερά αποφεύγει να απαντήσει στο κρίσιμο ερώτημα: αν μειωθούν τα πλεονάσματα χωρίς αντίστοιχη αύξηση της παραγωγικότητας και των επενδύσεων, από πού θα προέλθουν τα χρήματα για την αναδιανομή; 

Από νέα δάνεια; 

Από ακόμα υψηλότερους φόρους στους παραγωγικούς; 

Ή μήπως από την ίδια την οικονομία που θα επιβραδυνθεί ξανά; 

Τα στοιχεία δείχνουν ότι η χώρα κατάφερε να μειώνει σταθερά το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ ακριβώς χάρη στα πλεονάσματα και την ανάπτυξη. 

Αυτή η πορεία δίνει πραγματική ευκαιρία για δίκαιη κατανομή πόρων – όχι οριζόντιες παροχές που πληρώνονται με δανεικά του μέλλοντος.

Ο λαϊκισμός που παρουσιάζει κάθε πλεόνασμα ως «υπερφορολόγηση» και κάθε πλεόνασμα ως «αντιλαϊκό» αγνοεί τη βασική αλήθεια: σε μια χώρα με ιστορικό χρεοκοπίας, η δημοσιονομική πειθαρχία δεν είναι τιμωρία. 

Είναι η προϋπόθεση για να στηριχθούν πραγματικά οι αδύνατοι χωρίς να φορτώσουμε στις επόμενες γενιές νέα χρέη. 

Η Αριστερά οφείλει να σταματήσει την παραπληροφόρηση και να παρουσιάσει ένα ρεαλιστικό σχέδιο: πώς θα γίνει η αναδιανομή χωρίς να διακινδυνεύσουμε την επιστροφή στο παρελθόν. 

Μέχρι τότε, το αφήγημα της υπερφορολόγησης και της «μείωσης πλεονασμάτων με κάθε τίμημα» παραμένει αυτό που είναι: μια επικίνδυνη αυταπάτη που η ελληνική κοινωνία δεν μπορεί πια να αντέξει.