Η στάση της ελληνικής ριζοσπαστικής και άκρας αριστεράς απέναντι στην Άμυνα της Κύπρου και την προοπτική ένταξης της στο ΝΑΤΟ είναι άκρως επικίνδυνη για τον ελληνισμό
Σε μια εποχή όπου η Ανατολική Μεσόγειος φλέγεται από συγκρούσεις, με επιθέσεις από Ιράν και Χεζμπολλάχ να απειλούν άμεσα την Κύπρο, η ελληνική αριστερά – ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και Νέα Αριστερά – επιμένει σε μια ρητορική που όχι μόνο αγνοεί τις πραγματικές απειλές, αλλά και υπονομεύει ενεργά την εθνική ασφάλεια.
Οι αντιαμερικανικές και αντιευρωπαϊκές θέσεις τους, βασισμένες σε ξεπερασμένα ιδεολογικά δόγματα, μετατρέπονται σε επικίνδυνη αφέλεια όταν πρόκειται για την ενδυνάμωση της άμυνας της Κύπρου και την προοπτική ένταξής της στο ΝΑΤΟ.
Αυτή η "αριστερή" στάση, θυμίζει περισσότερο απομόνωση, παρά προοδευτισμό.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, υπό τον Αλέξη Τσίπρα αλλά και τη νυν ηγεσία, συνεχίζει να βλέπει το ΝΑΤΟ ως "ιμπεριαλιστικό εργαλείο", προειδοποιώντας ότι η ένταξη της Κύπρου θα φέρει "νέους κινδύνους" αντί για ασφάλεια.
Πρόσφατα, σε δηλώσεις για τις εξελίξεις με Σκόπια και Κύπρο, ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορεί την κυβέρνηση ότι "εργαλειοποιεί την εθνική άμυνα", ενώ υπενθυμίζει την αντίθεσή του στην ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ – μια θέση που τώρα φαντάζει τραγικά ανακόλουθη, καθώς η Κύπρος αντιμετωπίζει πραγματικές απειλές.
Αυτή η στάση είναι όχι μόνο υποκριτική – θυμόμαστε τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση να υπογράφει συμφωνίες με ΗΠΑ, συμφωνίες με Σκόπια για να μπουν τελικά στο ΝΑΤΟ, και να διαχειρίζεται ΝΑΤΟϊκές υποχρεώσεις – αλλά και επικίνδυνη.
Σε εποχή όπου η Κύπρος δέχεται drone επιθέσεις συνδεδεμένες με τον πόλεμο Ιράν-Ισραήλ, η άρνηση στρατιωτικής στήριξης από Ελλάδα και ΝΑΤΟ ισοδυναμεί με εγκατάλειψη.
Η Κύπρος δεν χρειάζεται ρομαντικές ονειροπολήσεις για "επανένωση χωρίς εγγυητές", αλλά άμεση αποτροπή.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, εγκλωβισμένος σε αντιαμερικανική ρητορική, αγνοεί ότι χωρίς ΝΑΤΟ, η Κύπρος θα ήταν ακόμα πιο εκτεθειμένη στην τουρκική επιθετικότητα, όπως αποδείχθηκε το 1974.
Το ΚΚΕ πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα: Καλεί για κλείσιμο όλων των αμερικανικών και βρετανικών βάσεων σε Ελλάδα και Κύπρο, βλέποντας τις ως "στόχους ιμπεριαλιστικών πολέμων".
Πρόσφατες κινητοποιήσεις του ΚΚΕ και ΚΠΚ στη Λευκωσία φωνάζουν "Έξω το ΝΑΤΟ, να κλείσουν οι βάσεις, καμιά συμμετοχή στις επεμβάσεις", ενώ κατηγορούν την ελληνική στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο ως δήθεν "προστασία υποδομών του ΝΑΤΟ" (λες και έχει ανάγκη ο στόλος των ΗΠΑ από την προστασία της Ελλάδας απέναντι στις βολές του Ιράν) και όχι της ίδιας της χώρας.
Αυτή η ριζοσπαστική γραμμή είναι στην πραγματικότητα μια συνταγή καταστροφής.
Το ΚΚΕ, κολλημένο σε ψυχροπολεμικά συνθήματα όπως "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο", αγνοεί ότι χωρίς αυτές τις συμμαχίες, η Κύπρος θα ήταν ανοχύρωτη απέναντι σε Ιράν, Χεζμπολλάχ και Τουρκία.
Η πρότασή τους για "καμία εμπλοκή" σε πολεμικά σχέδια ακούγεται ειρηνική, αλλά στην πράξη αφήνει την Κύπρο εκτεθειμένη, όπως φαίνεται από τις πρόσφατες επιθέσεις.
Είναι ελεεινό να βλέπεις ένα κόμμα που αυτοαποκαλείται "πατριωτικό" να αντιτίθεται στην ελληνική στρατιωτική βοήθεια, μετατρέποντας την ιδεολογία σε εθνική αυτοκτονία.
Η Νέα Αριστερά, ως απόσχιση του ΣΥΡΙΖΑ, μοιράζεται την ίδια αντι-ΝΑΤΟ ρητορική, εστιάζοντας σε "αντιιμπεριαλιστικά" επιχειρήματα και κριτική προς ΗΠΑ και ΕΕ.
Σε πρόσφατες δηλώσεις, κατηγορούν την κυβέρνηση για "ελληνική αποστολή θανάτου" σε συμμαχίες όπως με Λιβύη, ενώ βλέπουν την ενδυνάμωση της Κύπρου ως εμπλοκή σε "ιμπεριαλιστικούς πολέμους".
Αυτή η στάση, παρόμοια με του ΣΥΡΙΖΑ, αγνοεί τις πραγματικές ανάγκες: Η Κύπρος χρειάζεται ΝΑΤΟ για αποτροπή, όχι ιδεολογικές φαντασιώσεις.
Η Νέα Αριστερά, όπως και οι άλλοι, φανερώνει μια βαθιά αποσύνδεση από την πραγματικότητα.
Σε δημοσκοπήσεις, μόνο το 13,5% των Κυπρίων εμπιστεύεται την ΕΕ για άμυνα, ενώ η πλειοψηφία βλέπει ανάγκη για ισχυρές συμμαχίες.
Η κριτική τους προς την "υποταγή σε αμερικανικά συμφέροντα" ακούγεται προοδευτική, αλλά στην πράξη αφήνει την Κύπρο χωρίς σύμμαχους.
Οι θέσεις της αριστεράς – αντιαμερικανικές, αντιευρωπαϊκές, αντι-ΝΑΤΟ – δεν είναι απλώς λανθασμένες· είναι επικίνδυνες. Ειδικά τώρα, σε αυτή την ιστορική αναθεωρητική περίοδο που διανύουμε.
Σε ένα γεωπολιτικό τοπίο όπου η Κύπρος αντιμετωπίζει άμεσες απειλές, η άρνηση ενδυνάμωσης μέσω του ΝΑΤΟ και της ελληνικής στήριξης ισοδυναμεί με εθνική προδοσία.
Η αριστερά, εγκλωβισμένη σε δόγματα του παρελθόντος, αποτυγχάνει να δει ότι η ασφάλεια δεν έρχεται με συνθήματα, αλλά με συμμαχίες.
Ώρα να ξυπνήσουν πάντως, πριν η μυωπία τους τους κοστίσει ακριβά.
ΚΑΝΟΥΝ ΟΤΙ ΛΕΕΙ ΤΟ ΚΡΕΜΛΙΝΟ. ΚΟΛΛΗΜΕΝΟΙ ΜΕ ΤΗ ΕΣΣΔ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ. ΟΜΩΣ ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΡΩΣΟΥΣ.
ΑπάντησηΔιαγραφή