Δεν είμαστε παρατηρητές, είμαστε οι Στόχοι

 [ Cato Civis ]

Το παράδοξο επιχείρημα της Μονομερούς Νομιμότητας - Όταν το Διεθνές Δίκαιο γίνεται όπλο των εχθρών της Δύσης

Στη διεθνή γεωπολιτική σκακιέρα, διαπιστώνεται συχνά ένας επικίνδυνος παραλογισμός: η απαίτηση η Δύση (ΗΠΑ, ΕΕ, Ισραήλ, κα.) να κινείται αυστηρά εντός των πλαισίων του διεθνούς δικαίου και της απόλυτης ηθικής, την ίδια στιγμή που οι αντίπαλοί της το περιφρονούν επιδεικτικά.

Αυτή η προσέγγιση αγνοεί μια θεμελιώδη αλήθεια: Το διεθνές δίκαιο δεν είναι μια υπερφυσική εντολή, αλλά μια αμοιβαία συμφωνία.

Το δίκαιο, από τη φύση του, βασίζεται στην αποδοχή κοινών κανόνων από όλα τα μέρη. 

Όταν το Ιράν, οι Χούθι ή άλλοι παίκτες παραβιάζουν αυτούς τους κανόνες —πλήττοντας εμπορικές οδούς, στοχοποιώντας αμάχους και περιφρονώντας την εθνική κυριαρχία— η «συμφωνία» παύει να ισχύει. 

Δεν μπορεί να υπάρξει δίκαιο που δεσμεύει μόνο τη μία πλευρά. 

Αν η τήρηση των κανόνων καθίσταται μονομερής υποχρέωση της Δύσης, τότε το δίκαιο μετατρέπεται από εργαλείο ειρήνης σε εργαλείο αυτοχειρίας.

Είναι παράλογο να ζητείται από τις δυτικές κοινωνίες να παρακολουθούν παθητικά τον στραγγαλισμό της οικονομίας τους και την απειλή της ασφάλειάς τους, επειδή ο «εχθρός» επιλέγει να πολεμά χωρίς κανόνες.

Όταν τα ζωτικά μας συμφέροντα (ενέργεια, εμπόριο, ασφάλεια) δέχονται παράνομη επίθεση, η απάντηση δεν είναι επιλογή, είναι καθήκον.

Η αντεπίθεση πρέπει να είναι τέτοιας ισχύος που να αποκαθιστά την ισορροπία. 

Αν η Δύση περιορίζεται σε «συμβολικές» κινήσεις λόγω ηθικολογικών αναστολών, απλώς ενθαρρύνει τον επόμενο γύρο επιθετικότητας.

Όποιος παραβιάζει το δίκαιο για να επιτεθεί, αποποιείται αυτόματα την προστασία που του παρέχει το ίδιο το δίκαιο. 

Όποιος παραβιάζει τη διεθνή σταθερότητα, πρέπει να γνωρίζει ότι θέτει σε κίνδυνο την ίδια του την επιβίωση. Η αντεπίθεση είναι η μόνη γλώσσα που αποκαθιστά τον σεβασμό στους κανόνες.

Δεν μπορείς να χρησιμοποιείς τις θάλασσες ως πεδίο βολής κατά εμπορικών πλοίων και μετά να επικαλείσαι τη διεθνή νομιμότητα όταν η απάντηση φτάνει στην πόρτα σου. 

Η Δύση έχει το ηθικό και στρατηγικό δικαίωμα να αμυνθεί με όρους που θα διασφαλίσουν την επιβίωση και την ευημερία των πολιτών της. 

Η επιθετική εκκαθάριση των απειλών στις θάλασσες είναι ο μόνος τρόπος να πέσουν οι τιμές στα ράφια και στα καύσιμα.

Το διεθνές δίκαιο υπάρχει για να προστατεύει όσους, και μόνο όσους, το σέβονται. 

Το διεθνές δίκαιο είναι μια συλλογική σύμβαση. Όταν ένας παίκτης την καταπατά επανειλημμένα, παύει να προστατεύεται από αυτήν. Είναι παράλογο και επικίνδυνο να αυτοπεριορίζεται η Δύση από ηθικούς φραγμούς που ο αντίπαλος περιφρονεί. 

Η απαίτηση για μονομερή τήρηση του δικαίου από εμάς, την ώρα που οι δικές μας κοινωνίες υποφέρουν από την ακρίβεια και την ανασφάλεια, είναι μια μορφή συνθηκολόγησης. 

Η Δύση οφείλει να προστατεύσει τους πολίτες της με κάθε μέσο, θεωρώντας ότι ηθικό είναι ό,τι διασφαλίζει την ελευθερία και την ευημερία τους. 

Η απαίτηση, κυρίως από τη ριζοσπαστική αριστερά και τις γραφικές συλλογικότητες διαφόρων δικαιωματιστών, για μονομερή τήρησή του από τη Δύση είναι μια πλάνη που οδηγεί στην αποσταθεροποίηση. 

Η πραγματική ηθική επιτάσσει την προστασία των δικών μας κοινωνιών και των αξιών μας απέναντι σε όσους θεωρούν τη δική μας προσήλωση στον νόμο ως αδυναμία. 

Η εσωτερική σταθερότητα των κρατών μας εξαρτάται από την εξωτερική μας ισχύ. 

Δεν είμαστε παρατηρητές, είμαστε οι στόχοι. Eίμαστε άμεσα θιγόμενοι. Η ισχύς της Δύσης είναι το απαραίτητο εχέγγυο για να συνεχίσει να υφίσταται ο τρόπος ζωής μας. 

Σε έναν κόσμο που κυβερνάται από τον ρεαλισμό, η μόνη πραγματική παρανομία είναι η αδυναμία να υπερασπιστούμε τα δίκαια και τα συμφέροντα των κοινωνιών μας.

Η 7η Οκτωβρίου και οι μετέπειτα επιθέσεις στις εμπορικές οδούς κατέστησαν σαφές ότι η ήπια ισχύς απέτυχε. 

Η Δύση πρέπει να περάσει σε μια στρατηγική ενεργητικής και επιθετικής αποτροπής. Η παθητική άμυνα δεν αρκεί. 

Η αποτροπή λειτουργεί μόνο όταν ο αντίπαλος γνωρίζει ότι το κόστος της πρόκλησης θα είναι πολλαπλάσιο του οφέλους. Η προστασία των συμφερόντων μας απαιτεί να καταστεί σαφές ότι κάθε πλήγμα κατά των κοινωνιών μας θα επιστρέφεται πολλαπλάσιο στην πηγή του. 

Η επιβίωση της Δύσης δεν είναι διαπραγματεύσιμη και η ισχύς της είναι το μοναδικό εχέγγυο για έναν κόσμο όπου οι κανόνες θα ισχύουν και πάλι για όλους. Η Δύση οφείλει να χρησιμοποιεί την ισχύ της για να επιβάλλει την τάξη εκεί που άλλοι σπέρνουν το χάος, καθιστώντας σαφές ότι τα ζωτικά μας συμφέροντα δεν είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης ή εκβιασμού. 

Η απάντηση της Δύσης πρέπει να είναι ανάλογη της πρόκλησης, γιατί η ελευθερία και η ευημερία μας δεν είναι μονομερής υποχρέωση, αλλά δικαίωμα που οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε με ισχύ.