[ Cato Civis ]
Η στρατηγική των ΗΠΑ και του Ισραήλ σχετικά με τον διαχωρισμό μεταξύ του Τακτικού Στρατού και των Φρουρών της Επανάστασης κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων
Στο περίπλοκο σκηνικό των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή, ένας από τους πιο ενδιαφέροντες ελιγμούς της αμερικανο-ισραηλινής στρατηγικής είναι η συστηματική προσπάθεια διαχωρισμού του Τακτικού Στρατού (Artesh) από τους Φρουρούς της Επανάστασης (IRGC).
Ενώ οι IRGC δέχονται συντριπτικά πλήγματα, ο Artesh φαίνεται να μένει στο απυρόβλητο, εκτός αν εμπλακεί άμεσα σε αμυντικές επιχειρήσεις.
Το Ιράν διαθέτει μια μοναδική στρατιωτική δομή με δύο παράλληλους στρατούς που συχνά ανταγωνίζονται για πόρους και επιρροή.
Οι Φρουροί (IRGC) είναι το ιδεολογικό σκέλος, υπεύθυνο για την τρομοκρατία, τους πυραύλους και τη διατήρηση του καθεστώτος.
Ο Τακτικός Στρατός (Artesh) είναι ο παραδοσιακός εθνικός στρατός, που θεωρείται από τη Δύση ως πιο «επαγγελματικός» και λιγότερο φανατισμένος.
Η στρατηγική των ΗΠΑ και του Ισραήλ βασίζεται στην πεποίθηση ότι στοχεύοντας αποκλειστικά τους IRGC, πλήττουν το πολιτικό και επιχειρησιακό κέντρο βάρους του καθεστώτος, χωρίς απαραίτητα να κηρύσσουν πόλεμο σε ολόκληρο το ιρανικό έθνος.
Ο διαχωρισμός αυτός αποτελεί ένα εργαλείο ψυχολογικού πολέμου.
Στόχος είναι να σταλεί ένα ξεκάθαρο μήνυμα στους αξιωματικούς του Artesh: «Δεν είστε εσείς ο εχθρός μας. Ο εχθρός είναι το καθεστώς και οι Φρουροί του. Αν δεν μας χτυπήσετε, δεν θα σας χτυπήσουμε».
Αυτή η προσέγγιση επιδιώκει να δημιουργήσει τριγμούς στο εσωτερικό του Ιράν.
Σε περίπτωση μιας μελλοντικής εσωτερικής κατάρρευσης ή εξέγερσης, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ελπίζουν ότι ο Τακτικός Στρατός θα παραμείνει στους στρατώνες του, αντί να σπεύσει να σώσει το καθεστώς, όπως θα έκαναν οι IRGC.
Ακόμη περισσότερο, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, μπορεί να ελπίζουν ότι με την αποδυνάμωση των Φρουρών της Επανάστασης μέσω των πληγμάτων, δοθεί η ευκαιρία στον Τακτικό Στρατό του Ιράν να αναλάβει με πραξικόπημα την εξουσία. Ίσως υπάρχουν και δίαυλοι επικοινωνίας με ηγέτες του Τακτικού Στρατού και συνεννόηση για κάποια τέτοια εξέλιξη.
Παρά τη στρατηγική πρόθεση βέβαια, ο διαχωρισμός δεν είναι πάντα εφικτός στο πεδίο.
Στις επιθέσεις του Οκτωβρίου 2024 και του Φεβρουαρίου 2026, υπήρξαν επιβεβαιωμένες απώλειες στελεχών του Artesh.
Αυτό συνέβη επειδή ο Τακτικός Στρατός χειρίζεται τα συστήματα αεράμυνας. Όταν το Ισραήλ χτυπά τα ραντάρ για να ανοίξει δρόμο στα αεροσκάφη του, πλήττει αναπόφευκτα τον Artesh.
Αποφεύγοντας γενικευμένα πλήγματα κατά του Τακτικού Στρατού, η Δύση προσπαθεί να κρατήσει τη σύγκρουση κάτω από το όριο ενός «ολικού πολέμου», παρουσιάζοντας τις ενέργειές της ως νόμιμη αυτοάμυνα κατά συγκεκριμένων τρομοκρατικών/στρατιωτικών δομών (IRGC).
Σύμφωνα με αναλύσεις από τις επιχειρήσεις του 2025 («12-Day War»), η στρατηγική αυτή έχει αρχίσει να αποδίδει καρπούς σε επίπεδο πληροφοριών, καθώς ο Artesh φημολογείται ότι είναι λιγότερο πρόθυμος να μοιραστεί κρίσιμες υποδομές με τους IRGC, φοβούμενος ότι θα γίνει στόχος.
Ήδη πάντως υπάρχουν αναφορές πως ο Τακτικός Στρατός και οι Φρουροί της Επανάστασης συγκρούονται ανοιχτά. Οι ελλείψεις σε πυρομαχικά και ιατρικά εφόδια, οι λιποταξίες και η βαθιά δυσπιστία, προκαλούν επικίνδυνη αποσταθεροποίηση στο εσωτερικό του καθεστώτος.
Υπάρχουν έντονες αναφορές για βαθιά δυσπιστία και περιστατικά «ανοιχτής» πλέον αντιπαράθεσης μεταξύ Τακτικού Στρατού και Φρουρών της Επανάστασης.
Το πιο σοβαρό σημείο τριβής φαίνεται να είναι η άρνηση των Φρουρών της Επανάστασης να παρέχουν ιατρική βοήθεια και μεταφορά σε τραυματισμένους στρατιώτες του τακτικού στρατού, κρατώντας τα εφόδια για τις δικές τους μονάδες.
Αυτό έχει προκαλέσει οργή στις τάξεις του Artesh, με στελέχη του να κατηγορούν τους Φρουρούς για διακριτική μεταχείριση.
Το Ιράν φαίνεται να διέρχεται μια από τις πιο επικίνδυνες φάσεις της ιστορίας του, όπου ο παραδοσιακός ανταγωνισμός μεταξύ των δύο στρατιωτικών σωμάτων (Artesh vs IRGC) μετατρέπεται σε υπαρξιακή απειλή για τη συνοχή του κράτους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου