[ Cato Civis ]
Η μεγάλη υποκρισία του ΠΑΣΟΚ - Μικροπολιτικά παιχνίδια Ανδρουλάκη με "πλάτες" Μανιάτη – Εθνική ζημιά και πολιτική αυτοκτονία
Με μια κίνηση που θα μείνει στην ιστορία ως κορυφαίο παράδειγμα πολιτικής ασυνέπειας και υποκρισίας, το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη αποφάσισε να καταψηφίσει τις δύο συμβάσεις για έρευνες και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων νότια της Κρήτης με την Chevron και τη HELLENiQ Energy.
Την ίδια ώρα, ψήφισε «ναι» επί της αρχής και για τα οικόπεδα νότια της Πελοποννήσου.
Μια «επιλεκτική» καταψήφιση που μυρίζει πολιτική σκοπιμότητα, λαϊκισμό και πλήρη αδιαφορία για τα εθνικά συμφέροντα.
Ο εισηγητής του κόμματος, Φραγκίσκος Παρασύρης, βουλευτής Ηρακλείου, δεν δίστασε να μιλήσει για «στροφή 180 μοιρών, περιδίνηση και πολιτική ασυνέχεια» της κυβέρνησης.
Και όμως, η πραγματική στροφή 180 μοιρών την έκανε το ίδιο το ΠΑΣΟΚ!
Ο κ. Παρασύρης επικαλέστηκε το περίφημο άρθρο 30 της σύμβασης, που επιτρέπει αναθεώρηση γεωγραφικών συντεταγμένων σε περίπτωση συμφωνίας με γειτονικά κράτη.
Το χαρακτήρισε «κακό προηγούμενο» που δημιουργεί «ανασφάλεια για τα κυριαρχικά μας δικαιώματα» και δήλωσε καθαρά: «Δεν συναινούμε σε καμία των περιπτώσεων».
Πολύ ωραία.
Μόνο που αυτό το «κακό προηγούμενο» αφορά ακριβώς τις συμβάσεις που βασίζονται στον μεγάλο διαγωνισμό του 2014, που ο ίδιος ο Γιάννης Μανιάτης – τότε υπουργός Ενέργειας του ΠΑΣΟΚ – προκήρυξε και προώθησε με πάθος!
Αλλά πόση άγνοια και πόση υποκρισία χωράει ένας βουλευτής;
Το άρθρο 30 δεν είναι «κακό προηγούμενο». Είναι η μοναδική λογική πρόβλεψη για μια πραγματικότητα που ο Παρασύρης και το ΠΑΣΟΚ προφανώς αγνοούν ή μάλλον προσποιούνται ότι αγνοούν (όπως τυχαία και ο κύριος Σαμαράς άλλωστε).
Τι προβλέπει αλήθεια το άρθρο 30;
Η Ελλάδα δεν έχει οριοθετημένη ΑΟΖ με τη Λιβύη. Κάποια στιγμή αναγκαστικά θα πρέπει να γίνει οριοθέτηση ΑΟΖ και είτε θα συμφωνήσουμε διμερώς Ελλάδα-Λιβυή, είτε θα προσφύγουμε από κοινού στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.
Και τότε;
Το παράδειγμα της Μάλτας: Όταν η Μάλτα προσέφυγε στο Δικαστήριο με τη Λιβύη, δεν της αναγνωρίστηκε πλήρης επιρροή του νησιού της – η μέση γραμμή «κόπηκε» και η Μάλτα έχασε σημαντική επήρεια. Ακριβώς όπως μπορεί (μπορεί και όχι) να συμβεί με τη Γαύδο.
Αν δράσουμε σήμερα μονομερώς με βάση τη μέση γραμμή (όπως και ακριβώς κάνουμε), είναι αυτονόητο και λογικό να υπάρχει πρόβλεψη για μελλοντική διόρθωση σε περίπτωση συμφωνίας με τη Λιβυή ή απόφασης του Διεθνούς Δικαστηρίου. Δεν είναι «υποχώρηση». Είναι πρόβλεψη προστασίας της σύμβασης από (πιθανές) μελλοντικές διεθνείς διαφορές. Χωρίς το άρθρο 30, αν πχ η Χάγη αποφασίσει διαφορετικά, η σύμβαση θα κατέρρεε αυτομάτως. Το άρθρο 30 είναι η ασπίδα, όχι η αδυναμία.
Και ποιος το ήξερε καλύτερα από όλους αυτό; Ο Γιάννης Μανιάτης!
(Και ποιος άλλος; Ο Αντώνης Σαμαράς)
Ο ίδιος άνθρωπος που προκήρυξε τον διαγωνισμό του 2014, που υπέγραψε τις πρώτες συμβάσεις, που μιλούσε για «ευλογία» και «διαγενεακή αλληλεγγύη», που έβαλε τη φορολογία 20% + 5% για τις τοπικές κοινωνίες.
Τον Φεβρουάριο ο Μανιάτης πανηγύριζε. Σήμερα το κόμμα του καταψηφίζει ακριβώς αυτές τις συμβάσεις και ο Μανιάτης… σιωπά. Δεν βγαίνει να υπερασπιστεί το δικό του έργο. Δεν καταγγέλλει την ασυνέπεια. Δεν παραιτείται. Απλά κοιτάζει απαθής την πολιτική αυτοκτονία του ΠΑΣΟΚ και την εθνική ηθική ζημιά.
Λίγες μόλις εβδομάδες πριν, τον Φεβρουάριο του 2026, ο ίδιος ο Γιάννης Μανιάτης δήλωσε με ενθουσιασμό για την υπογραφή των ίδιων συμβάσεων: «Σημαντική ασφαλώς στιγμή η σημερινή υπογραφή των συμβάσεων ερευνών με τη CHEVRON, νότια της Κρήτης και της Πελοποννήσου. Χάσαμε ήδη 12 πολύτιμα χρόνια από τον μεγάλο διαγωνισμό του 2014, πάνω στον οποίο βασίζεται και η σημερινή σύμβαση. Η χώρα μπορεί και πρέπει να γίνει ενεργειακός κόμβος της Ανατολικής Μεσογείου».
Ο Μανιάτης μιλούσε για «ισχυρές ενδείξεις για σημαντικά αποθέματα», για «ασπίδα ασφαλείας» για την Ευρώπη, για τη μετατροπή της Ελλάδας σε παραγωγό φυσικού αερίου.
Ο ίδιος άνθρωπος που επί κυβερνήσεων Παπανδρέου και Βενιζέλου-Σαμαρά και ως υπουργός έβαλε τα θεμέλια, καινοτόμησε με τη φορολογία 20% + 5% για τις τοπικές κοινωνίες και μιλούσε για «διαγενεακή αλληλεγγύη».
Τώρα το ΠΑΣΟΚ, με τον κ. Παρασύρη να τον επικαλείται κιόλας στην ομιλία του, του γυρίζει την πλάτη!
Πού είναι η συνέχεια;
Πού είναι η «εθνική ενεργειακή στρατηγική» που υποτίθεται ότι πρεσβεύει το ΠΑΣΟΚ;
Αντί να στηρίξει την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου που ο ίδιος τους Μανιάτης θεωρούσε «ευλογία» (όπως τη Νορβηγία, την Ολλανδία, την Ιταλία), το κόμμα επιλέγει να μπλοκάρει την Κρήτη με προσχήματα.
Γιατί;
Μήπως για να κρατήσει ισορροπίες με την «πράσινη» πτέρυγα;
Μήπως για να μην ενοχλήσει κάποιους γείτονες;
Μήπως απλά για να κάνει αντιπολίτευση με το «όχι σε όλα»;
Η στάση αυτή είναι πολιτική αυτοκτονία και εθνική ζημιά.
Οι έρευνες νότια της Κρήτης δεν είναι «πετρέλαιο για τους λίγους».
Είναι δουλειές, έσοδα δισεκατομμυρίων για το ασφαλιστικό και τις υποδομές, ενεργειακή ανεξαρτησία, γεωπολιτική ισχύ απέναντι στην Τουρκία και τη Λιβύη.
Είναι ακριβώς αυτό που ο Μανιάτης υποτίθεται οραματιζόταν πριν από 12 χρόνια.
Και τώρα το ΠΑΣΟΚ, αντί να συνεχίσει το έργο του, βάζει εμπόδια.
Με το ίδιο κόμμα να μιλάει για «εθνική στρατηγική» και «προστασία καταναλωτή» από την ακρίβεια, αλλά να αρνείται να παράγει το ίδιο το αέριο που θα μείωνε την εξάρτηση από εισαγωγές!
Και το χειρότερο: ο ίδιος Γιάννης Μανιάτης, ο «πατέρας» υποτίθεται του διαγωνισμού του 2014, στέκεται αμέτοχος και σιωπηλός μπροστά στην καταστροφική πολιτική που ακολουθεί το κόμμα του.
Ο κ. Ανδρουλάκης και οι σύμβουλοί του πρέπει να εξηγήσουν στους Κρητικούς και σε όλο τον Ελληνισμό γιατί ο Μανιάτης έλεγε «πρέπει να γίνουμε ενεργειακός κόμβος» και εσείς λέτε «όχι στις συμβάσεις της Κρήτης»;
Ποιος από τους δύο εκπροσωπεί πραγματικά το ΠΑΣΟΚ;
Η παλιά γενιά που πίστευε στην ανάπτυξη ή η νέα που φοβάται την ανάπτυξη;
Η ιστορία δεν συγχωρεί τέτοιες αντιφάσεις.
Το ΠΑΣΟΚ, που κάποτε υπερηφανευόταν για την ενεργειακή του πολιτική, σήμερα δείχνει ότι είναι ένα κόμμα χωρίς πυξίδα, χωρίς συνέχεια και χωρίς όραμα, ακόλουθος της ριζοσπαστικής αριστεράς και του κρυφοπουτινισμού.
Μια «στροφή 180 μοιρών» που δεν την έκανε η κυβέρνηση, αλλά το ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Και δυστυχώς, την πληρώνει -ηθικά, τουλαχιστον για την ώρα- η χώρα ολόκληρη.
Όσο για τον Γιάννη Μανιάτη, του αξίζει ένα μεγάλο «μπράβο» που τουλάχιστον παραμένει συνεπής στα όσα πίστεψε και υπηρέτησε.
Το ερώτημα είναι: Πόσο ακόμα θα ανέχεται το ΠΑΣΟΚ να τον διαψεύδει καθημερινά;
Το ΠΑΣΟΚ δεν θέλει ενεργειακή ανεξαρτησία; Δεν θέλει δουλειές για την Κρήτη; Δεν θέλει δισεκατομμύρια για ασφαλιστικό και υποδομές; Δεν θέλει γεωπολιτική ισχύ απέναντι στην Τουρκία;
Θέλει μόνο να κάνει αντιπολίτευση με «όχι σε όλα», να κρατάει ισορροπίες με την πράσινη πτέρυγα και να ψαρεύει ψήφους από Κρητικούς που δεν έχουν ιδέα ότι η απόφασή τους τους στερεί το μέλλον.
Η ιστορία θα τους γράψει ως τους ανθρώπους που είχαν την ευκαιρία να συνεισφέρουν στην εξέλιξη της Ελλάδας σε ενεργειακό κόμβο και επέλεξαν να την κρατήσουν επαίτη εισαγωγών φυσικού αερίου;
Όμως και ο ίδιος ο κ. Μανιάτης είναι συνυπεύθυνος. Αν έχει ακόμα ίχνος αξιοπρέπειας, ας βγει τώρα να πάρει θέση. Αλλιώς, ας παραδεχτεί ότι έγινε κι αυτός μέρος της ίδιας πολιτικής "Φύρδην Μίγδην" του Ανδρουλάκη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου