Πραγματικός Διαχωρισμός Εξουσιών, Θεσμική Σύγκρουση και Διαφάνεια
Η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα σήμερα λειτουργεί ως ένα «κλειστό κλαμπ».
Η επιλογή της ηγεσίας από το Υπουργικό Συμβούλιο (άρθρο 90 παρ. 5) είναι μια «διακριτική» συναλλαγή που τροφοδοτεί παραδικαστικά κυκλώματα και πολιτική υποτέλεια.
Αν θέλουμε πραγματική ανεξαρτησία, πρέπει να σταματήσουμε να ελπίζουμε στην αρετή των δικαστών και να επενδύσουμε στον αμοιβαίο φόβο των ισχυρών, των εξουσιών.
1. Θεσμικός Πόλεμος (Αναλογία)
Η ηγεσία της Δικαιοσύνης πρέπει να επιλέγεται με υποχρεωτική αναλογία μεταξύ Συμπολίτευσης και Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Όταν η κορυφή είναι μοιρασμένη σε ανταγωνιστικούς πόλους, ο ένας ελέγχει τον άλλον. Η διαφάνεια θα είναι το αποτέλεσμα της προσπάθειας του ενός να εκθέσει τον «απέναντι». Η ομοιογένεια είναι ο θάνατος του ελέγχου.
2. Ο Εισαγγελέας ως Εκτελεστικό Όργανο
Τέρμα στις αυταπάτες: ο εισαγγελέας είναι ο διώκτης, το όργανο επιβολής του κράτους. Πρέπει να υπάρξει πλήρης διαχωρισμός από το σώμα των δικαστών. Ο δικαστής πρέπει να είναι ο αμερόληπτος τρίτος που κρίνει τον εισαγγελέα-διάδικο, όχι ο «συνάδελφος» που τον καλύπτει.
3. Φως στο Ακροατήριο (Justice TV)
Η Δικαιοσύνη ασκείται στο όνομα του λαού, άρα ο λαός πρέπει να βλέπει. Ένα δημόσιο κανάλι πρέπει να μεταδίδει ζωντανά τις ακροάσεις των υποψηφίων στη Βουλή και τις μεγάλες δίκες. Το «κύρος» του θεσμού δεν κινδυνεύει από το φως, αλλά από τη μούχλα του σκοταδιού.
4. Ισοβιότητα μέχρι τα 80
Οι δικαστές πρέπει να παραμένουν στην έδρα όσο έχουν διαύγεια. Η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης στα 80 έτη αξιοποιεί την εμπειρία και, κυρίως, κόβει τις γέφυρες με την πολιτική. Όταν ξέρεις ότι θα είσαι δικαστής για πάντα, δεν έχεις ανάγκη να γίνεις «αρεστός» σε υπουργούς για να σου δώσουν μια θέση μετά τη σύνταξη.
5. Έλεγχος Διαύγειας, όχι Οχλοκρατία
Ο δικαστής δεν είναι «θεός επί γης»· υπόκειται στους νόμους της φύσης. Μετά τα 70, όλοι οι λειτουργοί σε θέσεις ευθύνης οφείλουν να περνούν τεστ πνευματικής διαύγειας. Ταυτόχρονα, απορρίπτουμε κάθε ιδέα «λαϊκής αξιολόγησης». Οι πολίτες κρίνουν συναισθηματικά, η Δικαιοσύνη κρίνει νομικά. Ο έλεγχος πρέπει να είναι θεσμικός και σκληρός, όχι επικοινωνιακός.
Αυτό το πλαίσιο προτάσεων ανατρέπει το κατεστημένο, προστατεύει τον πολίτη από τον φόβο του «κλειστού κλαμπ» και επαναφέρει τη Δικαιοσύνη στον ρόλο της: Λειτουργός της αλήθειας μέσω της σύγκρουσης των εξουσιών.
Cato Civis
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου