Από την Πολιτική των Προθέσεων Σκοπιμοτήτων, στους Θεσμούς του Εξαναγκασμού Συνεργασιών
Στην πολιτική αρένα, η «καλή θέληση» αποδείχθηκε ιστορικά ανεπαρκής. Όπου το Σύνταγμα βασίζεται στην προσδοκία συναίνεσης μεταξύ των κομμάτων, καταλήγει συχνά όμηρος της μικροπολιτικής, του λαϊκισμού και των προσωπικών στρατηγικών.
Η λύση δεν βρίσκεται στην έκκληση προς το ήθος των πολιτικών, αλλά στη θέσπιση ασφαλιστικών δικλίδων που θα τους εξαναγκάζουν σε συνεργασία ή θα τους παρακάμπτουν όταν αποτυγχάνουν.
Η πολιτική πραγματικότητα κινείται συχνά με βάση τη κομματική σκοπιμότητα και όχι το εθνικό συμφέρον. Όταν η «καλή θέληση» απουσιάζει, το Σύνταγμα δεν μπορεί να παραμένει ευχολόγιο· πρέπει να μετατρέπεται σε μηχανισμό εξαναγκασμού.
Αν τα κόμματα δεν συμφωνούν (π.χ. για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή τις Ανεξάρτητες Αρχές), η εξουσία επιλογής να εκπίπτει αυτόματα από τη Βουλή. Η απώλεια ισχύος είναι ο μόνος τρόπος να εξαναγκαστούν σε συμβιβασμό.
Η μετάβαση της απόφασης σε σώματα όπως οι Ολομέλειες των Ανωτάτων Δικαστών λειτουργεί ως «μπαμπούλας». Οι πολιτικοί θα προτιμήσουν να βρουν μια μέση λύση μεταξύ τους, παρά να αφήσουν την απόφαση σε τρίτους που δεν ελέγχουν.
Με προκαθορισμένες δικλίδες, εξαλείφεται το «παζάρι» κάτω από το τραπέζι, καθώς ο δρόμος προς τη λύση είναι προδιαγεγραμμένος από το Σύνταγμα και δεν εξαρτάται από τις διαθέσεις των αρχηγών.
Η πρόταση:
Εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας: Η «Τιμωρία» της Αδιαλλαξίας
Η εκλογή του ρυθμιστή του πολιτεύματος δεν μπορεί να είναι προϊόν μιας οριακής κομματικής πλειοψηφίας (151 ψήφων), ούτε μέσο εκβιασμού για εκλογές.
Η εκλογή απαιτεί διευρυμένη πλειοψηφία τουλάχιστον 180 βουλευτών σε τρεις (3) διαδοχικές ψηφοφορίες.
Η απόφαση μεταφέρεται αμέσως σε ένα Ανώτατο Θεσμικό Σώμα, αποτελούμενο από τις κοινές Ολομέλειες του Συμβουλίου της Επικρατείας και του Αρείου Πάγου, οι οποίοι επιλέγουν υποχρεωτικά μεταξύ των δύο επικρατέστερων προσώπων της τελευταίας ψηφοφορίας της Βουλής.
Ο φόβος απώλειας του δικαιώματος επιλογής θα είναι ο μόνος πραγματικός μοχλός που θα ωθήσει τα κόμματα στον συμβιβασμό.
Ανεξάρτητες Αρχές και Διοίκηση: Τέλος στα Παζάρια
Η παράλυση κρίσιμων θεσμών (ΕΣΡ, Αρχή Προστασίας Δεδομένων κ.α.) λόγω αδυναμίας των κομμάτων να συμφωνήσουν στα 4/5 της Διάσκεψης των Προέδρων, υπονομεύει τη Δημοκρατία.
Το Σύνταγμα πρέπει να θέτει αποκλειστική προθεσμία 60 ημερών. Αν η προθεσμία παρέλθει άκαρπη, η αρμοδιότητα διορισμού περνά αυτόματα στη δικαστική εξουσία. Η πολιτική ηγεσία πρέπει να γνωρίζει ότι η ανικανότητά της για συνεννόηση και συμβιβασμό συνεπάγεται την άμεση θεσμική της αποδυνάμωση.
Κυβερνητική Σταθερότητα: Η Εποικοδομητική Ψήφος Μη Εμπιστοσύνης
Η μικροπολιτική εκμετάλλευση των κυβερνητικών κρίσεων γεννά αβεβαιότητα.
Καμία πρόταση δυσπιστίας δεν μπορεί να γίνει δεκτή αν η αντιπολίτευση δεν έχει ήδη υπερψηφίσει έναν νέο Πρωθυπουργό και ένα πλαίσιο συνεργασίας. Αν δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, η χώρα δεν σέρνεται σε εκλογές· η τρέχουσα κυβέρνηση υποχρεούται να συνεχίσει, υπό το βάρος της ευθύνης για τη σταθερότητα της χώρας.
Μια πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης να γίνεται δεκτή μόνο αν η Βουλή έχει ήδη συμφωνήσει και ψηφίσει ταυτόχρονα τον επόμενο Πρωθυπουργό. Αν δεν υπάρχει έτοιμη διάδοχη λύση, η τρέχουσα κυβέρνηση παραμένει. Αυτό (που εφαρμόζεται στη Γερμανία) «κλειδώνει» τα κόμματα σε τροχιά συνεργασία
Φίλτρο κατά του Λαϊκισμού: Δημοσιονομική Σοβαρότητα
Οι προεκλογικές παροχές και οι ανεύθυνες υποσχέσεις υπονομεύουν το μέλλον της επόμενης γενιάς.
Θεσμοθέτηση ενός Ανεξάρτητου Δημοσιονομικού Συμβουλίου με δικαίωμα βέτο σε νομοσχέδια που εκτρέπουν τον προϋπολογισμό. Για την υπέρβαση αυτού του βέτο, θα απαιτείται αυξημένη πλειοψηφία 180 βουλευτών, καθιστώντας τον οικονομικό λαϊκισμό πρακτικά αδύνατο χωρίς ευρύτατη εθνική συναίνεση.
Ένα Σύνταγμα που «εμπιστεύεται» την καλή θέληση των πολιτικών είναι ένα Σύνταγμα ευάλωτο.
Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα Σύνταγμα Εγγυήσεων, το οποίο θα λειτουργεί ως «σιδηρούς κλοιός» απέναντι στην ανευθυνότητα.
Όταν οι πολιτικές δυνάμεις αποδεικνύονται κατώτερες των περιστάσεων, ο θεμελιώδης νόμος του κράτους, ένα ζωντανό Σύνταγμα, πρέπει να τους προσπερνά και να δίνει λύση, διασφαλίζοντας ότι η χώρα δεν θα μείνει ποτέ στο κενό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου