Γιατί η δημοκρατική και πολιτισμένη Δύση πρέπει να σταματήσει να εκτρέφει τους Δράκους της
 |
* Cato Civis |
Όταν το Ιράν εργαλειοποιεί το χάος και η Κίνα με τη Ρωσία παρακολουθούν, τη Δύση να αιμορραγεί οικονομικά, το αποτέλεσμα μεταφράζεται απευθείας στον λογαριασμό που πληρώνεις στο σούπερ μάρκετ και στην ανεργία που απειλεί την εγχώρια παραγωγή.
Έχουμε εγκλωβιστεί σε μια θανάσιμη αυταπάτη ότι η ειρήνη και η ευημερία είναι μόνιμα κεκτημένα, σαν μια δωρεάν συνδρομή που δεν λήγει ποτέ. Η αλήθεια είναι πολύ πιο σκληρή: τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Ούτε η ελευθερία σου, ούτε τα αγαθά που θεωρείς αυτονόητα, ούτε ο τρόπος ζωής σου. Όλα αυτά κρέμονται από μια κλωστή που οι εχθροί της δημοκρατίας προσπαθούν να κόψουν, εκμεταλλευόμενοι ακριβώς τις ελευθερίες και τις ενοχές μας.
Μας έμαθαν να δικαιολογούμε όσους μας απειλούν, βαφτίζοντας την υποχώρηση «ευαισθησία» και τον κατευνασμό «ηθική». Όμως δεν υπάρχει τίποτα ηθικό στο να αφήνεις το «φίδι» να γίνει «δράκος», περιμένοντας να σε κατασπαράξει για να αντιδράσεις.
Η ηθική μιας δημοκρατίας ξεκινά από την ικανότητά της να προστατεύει τους πολίτες της, να εξασφαλίζει δουλειές, φθηνά προϊόντα και ασφάλεια. Τα συμφέροντά μας δεν είναι «βρώμικα»· είναι η υλική βάση πάνω στην οποία στηρίζεται η ελευθερία μας.
Δεν είμαστε ουδέτεροι παρατηρητές σε αυτό το δράμα. Είμαστε μέσα στο πρόβλημα και το πρόβλημα μεγαλώνει όσο εμείς εθελοτυφλούμε. Η Δύση πρέπει να σταματήσει να απολογείται για την ύπαρξή της και να αρχίσει να υπερασπίζεται τον εαυτό της με την ειλικρίνεια που απαιτεί η επιβίωση.
Αν δεν ξυπνήσουμε τώρα, αν δεν καταλάβουμε ότι η αιώνια επαγρύπνηση είναι το τίμημα για όλα όσα απολαμβάνουμε, τότε σύντομα θα αναρωτιόμαστε πώς χάσαμε τα πάντα, ενώ νομίζαμε ότι ήταν δικά μας για πάντα.
Η δημοκρατία δεν είναι ένα απροστάτευτο πάρκο, αλλά ένα σπίτι με θεμέλια που χρειάζονται συντήρηση. Σήμερα, το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι επιτρέπουμε σε όσους μισούν τις αξίες μας να χρησιμοποιούν τους δικούς μας νόμους για να τους καταργήσουν.
Αυτή η εσωτερική υπονόμευση ξεκινά από την εκπαίδευση και φτάνει μέχρι την πολιτική δειλία. Για να αντιμετωπιστεί στην πράξη, πρέπει πρώτα να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε την ανοχή ως αδυναμία και την ελευθερία ως ασυδοσία.
Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι οι θεσμοί μας πρέπει να αποκτήσουν «αντισώματα». Δεν μπορείς να δίνεις βήμα και χρηματοδότηση σε δυνάμεις που ανοιχτά δηλώνουν ότι θέλουν να ανατρέψουν το πολίτευμα ή να εξυπηρετήσουν ξένα, αυταρχικά συμφέροντα.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ήδη αρχίσει να συζητά για την προστασία της δημοκρατίας από ξένες παρεμβάσεις, αλλά η πραγματική λύση ξεκινά από τον πολίτη. Πρέπει να απαιτήσουμε διαφάνεια στο ποιος χρηματοδοτεί τις «φωνές» που σπέρνουν τον διχασμό και την ηττοπάθεια μέσα στις κοινωνίες μας.
Παράλληλα, η αντιμετώπιση της υπονόμευσης απαιτεί μια νέα ειλικρίνεια στην παιδεία. Οι νέοι πρέπει να καταλάβουν ότι τα αγαθά και η ασφάλεια που απολαμβάνουν δεν είναι «τυχαία», αλλά αποτέλεσμα ενός συγκεκριμένου συστήματος που οι εχθροί του θέλουν να διαλύσουν.
Αν δεν διδάξουμε την αξία της αυτοάμυνας —πνευματικής, οικονομικής και στρατιωτικής— τότε εκτρέφουμε μια γενιά που θα παραδώσει τα κλειδιά του σπιτιού της στον πρώτο τυχόντα «δράκο» που θα υποσχεθεί ψεύτικη σιγουριά.
Τέλος, η δημοκρατία πρέπει να αποδείξει ότι «δουλεύει» για τον πολίτη. Η καλύτερη απάντηση στην υπονόμευση είναι η ευημερία και η αποτελεσματικότητα. Όταν το κράτος εξασφαλίζει δουλειές, φθηνή ενέργεια και ασφάλεια, οι πολίτες δεν γίνονται εύκολη λεία για την προπαγάνδα του αυταρχισμού.
Η μάχη κατά της εσωτερικής αποδυνάμωσης κερδίζεται στο πεδίο της πράξης: με θεσμούς που δεν φοβούνται να θέσουν όρια και με μια οικονομία που δεν εξαρτάται από τους εκβιασμούς εκείνων που θέλουν να μας δουν να αποτυγχάνουμε.
Cato Civis
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου