Το σύνθημα-γραμμή «μην εμπλακούμε σε πόλεμο» (ή «να μην εμπλακούμε», «όχι σε εμπλοκή», «έξω οι βάσεις» κ.ο.κ.) ακούγεται πολύ συχνά – από τον Ουκρανικό πόλεμο μέχρι τις εντάσεις με Τουρκία – αλλά στην πράξη λειτουργεί σαν παθητική άμυνα και όχι σαν στρατηγική υπεράσπισης εθνικών συμφερόντων.
Αυτή η γραμμή είναι πολιτικά αδύναμη (και συχνά υπονομεύει την ίδια την αποτροπή).
Δίνει την εντύπωση ότι η Ελλάδα είναι προβλέψιμα αδύναμη και φοβισμένη και στην ουσία καλεί τον αντίπαλο να πιέσει περισσότερο.
Αποφεύγει να μιλήσει για ενίσχυση ΕΔ, εξοπλισμούς, συμμαχίες, διπλωματική αντεπίθεση και άρα φαίνεται σαν να ζητάει απλώς «να μην κάνουμε τίποτα».
Σε περιπτώσεις όπως η Ουκρανία, το ΚΚΕ, η ΝΕΑΡ, (και εν μέρει άλλα κόμματα) λένε «μην εμπλακούμε» ενώ η Ελλάδα ήδη εμπλέκεται έμμεσα (βάσεις, logistics, κυρώσεις). Άρα η γραμμή γίνεται είτε υποκριτική είτε ανεδαφική.
Είναι εύκολο να το πεις (και πολιτικά βολικό, γιατί απευθύνεται σε φόβο, αντιπολεμικό αίσθημα, οικονομική κόπωση), αλλά αφήνει κενό το ερώτημα:
«Και τι θα κάνουμε αν ο (οποιοσδήποτε) άλλος δεν σταματήσει τις προκλήσεις, τις παραβιάσεις, τις διεκδικήσεις ή ακόμα και μια επίθεση;»
Οι Χούθι επιτίθενται σε εμπορικά πλοία μας εδώ και χρόνια. Η Χεζμπολάχ απειλούσε, προχώρησε σε υβριδικές και τώρα επιτίθεται ανοιχτά στη Κύπρο. Το ίδιο το Ιράν απειλεί ανοιχτά σήμερα την Κύπρο. Αυτή είναι η κατάσταση σήμερα. Η πραγματικότητα. Τα γεγονότα και οι προκλήσεις που τίθενται μπροστά μας. Και τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε;
Να μην κάνουμε τίποτα; ή να πρέπει να προστατέψουμε τα συμφέροντα μας έμπρακτα και ενεργά;
Το (πραγματικά λαϊκό) αίτημα «προστατέψτε τα συμφέροντά μας με κάθε τρόπο» σημαίνει μια πιο αποφασιστική πολιτική και βάζει το βάρος στην αποτροπή μέσω ισχύος, των συμμαχιών, της διπλωματίας αλλά και της ετοιμότητας να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα μας, τα κυριαρχικά δικαιώματα, την ΑΟΖ, τα νησιά, την ενεργειακή ασφάλεια κ.λπ.
Ακόμα και αν δεν φτάσεις ποτέ στο «κάθε τρόπο», η ίδια η δήλωση στέλνει μήνυμα ότι δεν είσαι διατεθειμένος να υποχωρήσεις αενάως για να «αποφύγεις τον πόλεμο».
Η αντιπολίτευση θα ήταν πολύ πιο πειστική (και χρήσιμη για τη χώρα) αν έλεγε «η κυβέρνηση δεν κάνει αρκετά – εμείς θα το κάνουμε με κάθε τρόπο που χρειάζεται: εξοπλισμούς, συμμαχίες, σκληρή διπλωματία, αποτροπή, στρατιωτική ετοιμότητα και επέμβαση ακόμη αν χρειαστεί.»
Αντί γι' αυτό, το «μην εμπλακούμε» ακούγεται σαν «ας μην ενοχλήσουμε τον Ερντογάν/τον Πούτιν/Χαμενεΐ ή όποιον άλλο, για να μην τσακωθούμε».
Και αυτό, σε έναν κόσμο που μόνο η ισχύς μετράει, είναι συνταγή για συνεχή υποχώρηση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου